Ruimte geven aan het vieren van het leven én aan het verdriet wat wordt gevoeld

“Jullie moeten van mijn uitvaart een feestje maken”, had ze gezegd voor ze stierf. “Ik wil dat jullie het leven vieren.” Ballonnen, champagne, ze zag het helemaal voor zich.

Ze hield van het vieren van belangrijke momenten, ze hield van feestjes, was gul en gaf graag kadootjes. En daarom paste ‘een vier-het-leven-afscheid’ ook helemaal bij haar.

Maar, nee beter gezegd ‘en’, een uitvaart gaat om gefocust met elkaar stil te staan bij een leven dat is geleefd, én om met elkaar stil te staan bij het verdriet wat het einde van dit leven met zich meebrengt. Ruimte bieden voor iemands leven (met iemands mooie en minder mooie kanten) en ruimte voor verdriet, bezinning en geraakt worden.

De uitvaart ‘in borrelvorm’ werd een prachtige mix tussen uitbundigheid én verstilling en ontroering, tussen vieren van het leven én verdriet om het gemis.

Na een aantal weken kwam ik nog een keer langs. Er stond een goody bag voor mij klaar. Deze ‘traditie’ van kadootjes geven had haar gezin van haar overgenomen. Het tasje zat vol met dingen om bij te ontspannen en het gezellig te maken. Het ontroerde mij, want er spreekt zoveel liefde uit. De gezichtsmaskers zijn inmiddels al door mijn dochter gebruikt, de bloemzaadjes zitten vol verwachting in de grond en het armbandje draag ik graag en doet mij telkens denken aan deze lieve familie.

De Goody Bag heeft een nieuwe betekenis gekregen. Het doet mij denken aan haar en aan het vieren van het leven, gul zijn, verwennen, liefde en verbinding. Ik heb ‘de traditie’ inmiddels ook omarmt ❤️

______________

Vind je dit ook interessant voor anderen? Ik vind het fijn als je dit wil delen!